Η κατάληψη της θέσης απέναντι από το κάθισμα του ψυχαναλυτή, υπήρξε για πολλές δεκαετίες απαγορευμένη συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης· η δημοσιοποίησή της συνωδευόταν από προκατάληψη και ντροπή, για ν' ακολουθήση, ως "επιστέγασμα", ο χαρακτηρισμός: τρελός. Υπό τον φόβο μιας τέτοιας αντιμετώπισης, χιλιάδες ανθρώπων έκρυβαν κ εξακολουθούν να κρύβουν την ανάγκη -περισσότερο δε τη λήψη- βοήθειας σε θέματα όπου η κοινή εφηρμοσμένη λογική και η πρακτική της φύση αδυνατούν να προσφέρουν απαντήσεις ή, όταν το πράττουν, τα συμπεράσματα διευρύνουν και διαιωνίζουν το πρόβλημα αντί να το λύσουν, είτε κατατέμνοντας είτε διογκώνοντάς το· κοινή γνώση, άλλωστε, πως σε κάθε μικρόκοσμο τα πάντα μεγεθύνονται... Από τον κανόνα δεν εξαιρείται ούτε η μικρή κοινωνία όπου συγκατοικούν η ψυχή, το πνεύμα και η θνητή μας φύση. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)